Ён з жалезам быў на ты

Ён з жалезам быў на ты,

Усе зайздросцілі майстры.

Пра яго казалі так:

Слаўны майстар па гваздах.

Па цвікі ў Гвазды ідуць

Так мястэчка і завуць.

Жыў мужык ні так ні сяк,

Усё цялёпаўся бядак.

Гаспадарка не ішла,

Жонка ад яго пайшла.

Ён ні сеяць, ён ні жаць,

Ён ні поле ўзараць.

Пожня лесам зарасла,

Бо Цялёпіна была.

Не чуваць звон накавальні

І не вохкаюць мяхі.

Эх, даўно будзілі ранак

У Кавалёва кавалі.

Адзінокая пабудка

Задрамала ад нуды.

І забыліся на кузню

У Кавалёва кавалі.

Як прабор, рака імкліва

Разабрала берагі

На адзін — палова вёскі

І палова — на другі.

Падхапіліся сяляне,

Мост драўляны ўзвялі.

Толькі выдаўся гарбатым

Небарака ўгары.

Як ганялі кароў у поле

І чаргу вялі радком,

Выпадалі пожні часта

За гарбатым тым мастом.

Леднікі не раз хадзілі,

Шмат яны панарабілі:

Нацягалі валуноў,

Накідалі камянёў.

Неўрадлівая зямля

У Камянцы даўно была.

Даяна Лукашонак