Павучок Славік і яго гісторыя
Наш знаёмы павучок Славік усё лета меў зносіны з гарошынай Сонечкай, струкі якой спелі ў ніжняй частцы куста бэзу.
Але ў канцы восені дваровыя хлапчукі ўбачылі саспелыя налітыя струкі гароху і адразу ж абарвалі іх. Салодкі гарох быў упадабаным прыродным ласункам.
— Бывай, Славік! — Ледзь паспела крыкнуць Сонечка свайму сябру-павучку, які разгойдваўся на павуцінні, рытмічна дакранаючыся сцябла гароху. Стаўшы сведкам гібелі гарошыны, павучок пракрычаў услед:
— Ах! Мая мілая Сонечка, мне будзе сумна без цябе.
Павучок засумаваў, падоўгу сядзеў у куце за шафай і толькі ўначы выходзіў папаляваць.
Неяк днём ён пачуў вясёлыя дзіцячыя галасы з адчыненага суседскага акна.
— Цікава, хто так забіяцка смяецца? — і Славік забыўшыся на асцярожнасць, па сваім павуцінні перабраўся да акна і перабег да акенца суседзяў.
Вызірнуўшы, убачыў дзяцей, якія сядзяць за святочным сталом.
— Дык яны адзначаюць дзень нараджэння! А хто ж імяніннік?
— Жэня, частуй сяброў тортам, — сказала жанчына, якая ўвайшла ў пакой, несучы на падносе імянінны торт.
Ох, як жа Славіку захацелася пакаштаваць хоць крышачку гэтага торта. Ён перапоўз на падаконнік.
Хлопчык Жэня заўважыў ледзь улоўны рух на падаконніку, імгненна схапіў кубак і накрыў ім павучка.
— Ай! — толькі і паспеў падумаць Славік.
— Папаўся, папаўся! — закрычаў Жэня.
Госці паспяшаліся да падаконніка.
— Мама, я злавіў павука, прынясі шкляны слоік, павук будзе жыць у ім.
— Навошта ён табе, гэта павук, выпусці яго.
— Не, гэта мой павук, і ён будзе жыць у шкляной банцы ў мяне на стале.
Спрытным рухам Жэня перамясціў павучка з кубка ў слоік і зачыніў капронавым вечкам.
— А давайце пачастуем павучка тортам, — прапанавала малодшая сястра Жэні.
— Яму будзе дастаткова двух крошак.
Акуратна прыадчыніўшы вечка, Жэня кінуў некалькі дробак павучку.
— Трэба зрабіць дзірачку ў вечку, каб твой павук дыхаў.
— Толькі маленькую, каб ён не ўцёк, — раіў сябар Андрэй.
А павучок Славік ад нечаканасці палону нават забыўся, што пяць хвілін таму так хацеў пакаштаваць торта.
— Што будзе? Што рабіць? Вось, мая дарагая гарошына Сонечка, цябе з’елі хлапчукі, а я трапіў у палон да суседскага хлопчыка Жэнкі ў дзень яго нараджэння і, здаецца, надоўга.
Госці пілі гарбату з тортам, балбаталі, а Славік сядзеў у слоіку на падваконні і пакутліва шукаў выйсце з сітуацыі, якая склалася.
— Не бывае безвыходных становішчаў, пераначуем, болей пачуем, так проста загінуць нельга …. — гэтыя думкі кружыліся ў яго галаве.
Набліжаўся вечар, госці разышліся па хатах, мама закрыла акенца. А Славік усё думаў: — Трэба паесці, каб былі сілы думаць.
Торт быў смачны і духмяны.
— Што ж мне гэты водар нагадвае? Так, так, ды так пахла расквітнелае сцябло гарошыны Сонечкі. Як мне яе зараз не хапае. Можа, яна мне дапамагла б парадай. Думаю пра яе, а раптам прыйдзе патрэбная думка. Гарошына, гарошына, пакаці-гарошына. . .
Раптам іскрай мільганула думка: Трэба, выпускаючы павуцінне, катацца па слоіку, як гарошына, і запоўніць павуціннем увесь слоік. На гэта спатрэбіцца ўся ноч, але гэта шлях да выратавання. Які гэта будзе шлях, павучок Славік яшчэ не ведаў, але верыў, што думка пра гарошыну Сонечку яго выратуе.
Усю ноч павучок круціўся, як заведзены, і раніцай яго шкляны слоік быў поўны павуціння, нібы напоўнены густым белым дымам.
Хлопчык Жэня ўбег у пакой і крыху спалохаўся. На падваконні стаяў шкляны слоік, як яму здалося, напоўнены малаком, і павука не было відаць. Жэня асцярожна прыадчыніў вечка. У слоіку не было ні малака, ні дыму.
— Я зараз цябе адшукаю!
З гэтымі словамі ён апусціў руку ў слоік, спадзеючыся злавіць павучка. Павуцінне аказалася ліпкім, вязкім і вельмі непрыемным. Ад нечаканасці гэтага адчування, Жэня хутка вырваў руку са слоіка і некалькі разоў страсянуў ёю у расчыненае раніцай яго мамай акно, спрабуючы пазбавіцца ад прыліплага да рукі павуціння.
Гэтага моманту і чакаў павучок. Ён хутка спусціўся з рукі хлопчыка на куст бэзу па сваёй новай павуцінцы.
— Дзякуй табе, мая пакаці-гарошына. Ты падказала мне шлях да выратавання, і я цябе ніколі не забуду.
Людміла БЛІЗНЕЦ