Чужыя крылцы
— Наяда — калі хто не ведае, так называецца лічынка страказы — павольна ўсплыла з глеістага дна лясной сажалкі і паважна ўладкавалася на прыбярэжным карчы. Амаль тут жа абалонка на яе спінцы трэснула, і адтуль паказалася пяшчотная маладзенькая страказа.
Нованароджаная не надта ўпэўнена ступіла на вільготную паверхню карча і з цікаўнасцю зірнула на навакольны свет. Шматлікае і шматаблічнае спадарства сажалкі безупынна рухалася, гаманіла, радавалася жыццю. Страказе вельмі, вельмі захацелася спадабацца гэтаму спадарству. Тут яна прыкмеціла буйную кроплю вады, што ўтрымліваў у сваёй лагчынцы шырокі бліскучы ліст побач з карчом. Кропля адлюстроўвала вялізныя яркія вочы, доўгае стройнае тулаўка, чатыры празрыстыя з блакітным адлівам крылцы.
— О, гэтая прыгажуня — я! — захоплена ўсклікнула страказа.
Яна ўжо збіралася ўзмахнуць сваімі цудоўнымі крылцамі, як побач з ёй на корч апусціліся чатыры мухі.
— Ну ж-жа і крылцы! — грэбліва прагула самая вялікая.
— Аж-жно чатыры і такія доўгія! — няўхвальна адгукнулася другая муха.
— Няўж-жо ж-ж не ведае, што цяпер у модзе міні?! — хорам абурыліся астатнія дзве.
Страказа з жахам зразумела, што гаворка – пра яе.
— Прабачце, спадарыні, я зусім нядаўна з’явілася на вашай файнай сажалцы і пакуль не ведаю, дзе ўзяць модныя крылцы, – збянтэжана звярнулася яна да суседак па карчы.
— Паспрабуй папрасіць у мухі-кладаўшчыцы, — мо крышачку і ганарліва, але досыць спагадліва прагула самая вялікая муха. І нават параіла: — А каб не адмовіла, падары ёй салодкую ягаду.
Знайшла страказа ў лесе салодкую ягаду, паляцела да мухі-кладаўшчыцы. Прыляцела і просіць:
— Муха-кладаўшчыца, дазволь падарыць табе салодкую ягаду, дай мне мушыныя крылцы.
Здзівілася муха-кладаўшчыца, але надта ўжо спакуслівы выгляд у салодкай ягады. Выбрала ў куфры хаця і не самую лепшую, ды і не горшую пару мушыных крылцаў, дала страказе. А сама тут жа апусціла свой хабаток у салодкую мякаць.
Прыляцела страказа на знаёмы корч і — хутчэй пераапранаць крылцы. Паглядзелася ў кроплю на суседнім лісце — па праўдзе сказаць, трошкі куртатым падаўся маладзенькай модніцы новы ўбор. Але ж так карцела ёй спадабацца спадарству сажалкі! Распрастала, як магла, два мушыныя крылцы. Старыя ж чатыры хацела выкінуць у ваду, але ў апошні момант, на ўсялякі выпадак, засунула ў шчыліну на канцы карча.
Ужо наважылася выпрабоўваць атрыманую амуніцыю ў палёце, як пачула дзесьці ў сябе над галавою:
— Падаецца мне, штосьці з ёй не так…
Працяг чытайце на старонках часопіса «Бярозка»
Галіна ПШОНІК
Стань чытачом або аўтарам часопіса!
Падпісныя індэксы «Бярозкі»
74822 — індывідуальны
74888 — індывідуальны льготны для членаў БРПА